ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

Η Λέσχη Ανάγνωσης ενηλίκων ξεκίνησε τη λειτουργία της το Μάρτιο του 2018 με συντονίστρια την κ. Αλεξάνδρα Παπάζογλου, διευθύντρια  των Βιβλιοθηκών του Κολλεγίου Αθηνών και Προέδρου της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων και Επιστημόνων Πληροφόρησης. Το πρώτο βιβλιο που διάβασαν και συζήτησαν τα μέλη της ήταν το "Με μολύβι φάμπερ νούμερο 2" της 'Αλκης Ζέη. Έκτοτε συνεχίζονται με σταθερή συμμετοχή οι συναντήσεις των μελών, ενώ συχνά οργανώνονται έκτακτες επισκέψεις σχετικές με τη θεματολογία των βιβλίων.
 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ & ΒΙΒΛΙΑ : ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΙΟΥΝΙΟΣ  2019
 
 
Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2019, 6.30μμ
 

Ούτε το όνομά μου : Γενοκτονία και επιβίωση : Μια αληθινή ιστορία του Πόντου της Thea Halo σε μετάφραση Μαρίνας Φράγκου, εκδόσεις Γκοβόστη
 
Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2019, 6.30μμ
 
Αστερισμός ζωτικών φαινομένων του Anthony Marra σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, εκδόσεις Ίκαρος
 
Τετάρτη 13 Μαρτίου 2019, 6.30μμ

Σερενάτα του Ζουλφί Λιβανελί σε μετάφραση του Θάνου Ζαράγκαλη, εκδόσεις Πατάκη.
 
Τετάρτη 10 Απριλίου 2019, 6.30μμ
 
Περιπολών περί πολλών τυρβάζω  του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, εκδόσεις Πατάκη
 
Τετάρτη 15 Μαΐου 2019, 6.30μμ
 
Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ισιγκούρο Καζούο, εκδόσεις Ψυχογιός
 
 
Τετάρτη 12 Ιουνίου 2019, 6.30μμ
 
Καλοκαιρινό ειδύλλιο  του Ουίλιαμ Τρέιβορ, εκδόσεις Μεταίχμιο
 
 
Για περισσότερες πληροφορίες & διευκρινίσεις,  μπορείτε να απευθύνεστε στην κα. Βιβή Κατσίφα, στη Βιβλιοθήκη του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος στο Στάδιο Τεγέας και στα τηλέφωνα: 2710- 557111 &  6974-404523.


---------
9η συνάντηση:  
Τετάρτη 15 Μαΐου  2019
Βιβλίο: Τα απομεινάρια μιας ημέρας του Ισιγκούρο Καζούο, εκδόσεις Ψυχογιός

 
Πραγματοποιήθηκε στις 15.05.2019 με ιδιαίτερη επιτυχία η από κοινού συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης Τεγέας με τη Λέσχη Ανάγνωσης Ψυχικού. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα θεάτρου του Πολιτιστικού Κέντρου του Ιδρύματος Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος – ΒΙΟΧΑΛΚΟ και συζητήθηκε το βιβλίο του Kazuo Ishiguro με τίτλο «Τα απομεινάρια μιας μέρας».  Τη συνάντηση συντόνιζε όπως πάντα η κ. Παπάζογλου, η οποία συντονίζει άλλωστε και τις 2 Λέσχες Ανάγνωσης. Το κλίμα της συνάντησης ήταν πανηγυρικό, θετικά διακείμενο και ιδιαιτέρως θερμό. Τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης Ψυχικού υποδέχτηκαν στο Πολιτιστικό Κέντρο τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης Τεγέας προσφέροντας σπιτικά εδέσματα τα οποία συνόδευαν τον καφέ που προσφέρθηκε από πλευράς Κοινωφελούς Ιδρύματος. Ακολούθησε μία σύντομη περιγραφή της φύσης και του σκοπού του Ιδρύματος από την κ. Στασινοπούλου, ξενάγηση στους χώρους του Πολιτιστικού Κέντρου και της Δανειστικής Βιβλιοθήκης και κατόπιν συγκεντρώθηκαν όλα τα μέλη στην αίθουσα θεάτρου όπου και πραγματοποιήθηκε η συζήτηση του βιβλίου. Της συζήτησης προηγήθηκε η προβολή trailer της ταινίας, η οποία βασίστηκε στο εν λόγω έργο.
 
Λίγα λόγια για το βιβλίο που συζητήθηκε :
Πρόκειται για ένα έργο μεγάλης λογοτεχνικής αξίας, του βραβευμένου με Νόμπελ συγγραφέα,  Kazuo Ishiguro, ένα ψυχογράφημα βαθιάς ενδοσκόπησης, μια ιστορία όπου μέσω της αφήγησής της, γινόμαστε μάρτυρες όχι μόνο ενός οδοιπορικού που αφορά τον κεντρικό ήρωα αυτής, αλλά της απεικόνισης μιας ολόκληρης κοινωνίας μέσω στο πέρασμα του χρόνου, και της σταδιακής φθοράς μιας τάξης που ξεθωριάζει και μένει στο μυαλό μας μόνο ως μια πολιτιστική ανάμνηση αυτών που έφυγαν και δεν γυρίζουν πίσω, με ό,τι καλό ή κακό μπορεί να την συνοδεύει.  Βρισκόμαστε, λοιπόν, στην Αγγλία, στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Στίβενς, για δεκαετίες ολόκληρες, υπήρξε ο μπάτλερ του Ντάρλινγκτον Χολ, ξεκινώντας από την εποχή που η έπαυλη άνηκε στον ίδιο τον Λόρδο Ντάρλινγκτον. Στο σήμερα, η έπαυλη έχει περάσει στα χέρια του Αμερικανού τζέντλεμαν κύριου Φάραντεϊ. Όταν αυτός θ' απουσιάσει από την έπαυλη για προσωπικούς λόγους, προτείνει στον Στίβενς να πάρει μία άδεια, ακόμα και να δανειστεί το αυτοκίνητό του, προκειμένου να ξεκουραστεί και να γεμίσει τις μπαταρίες του. Και ο Στίβενς δέχεται με χαρά την πρόταση αυτή, αφού πιστεύει πως ένα ταξίδι στην αγγλική ύπαιθρο θα τον ανανεώσει και θα του επιτρέψει να επιστρέψει στα καθήκοντά του με ακόμα μεγαλύτερη διάθεση και ενέργεια. Αποφασίζει, λοιπόν, με αφορμή το ταξίδι του αυτό, να επισκεφτεί και την πρώην οικονόμο της έπαυλης, την δεσποινίδα Κέντον, και κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού του αυτού αναπολεί τις στιγμές εκείνες που σημάδεψαν τη ζωή του, κάνοντας, παράλληλα, έναν προσωπικό απολογισμό. Η αφήγηση του βιβλίου είναι πρωτοπρόσωπη, με τον Στίβενς ν' αποτελεί τον πρωταγωνιστή αυτού, κάτι που μας επιτρέπει, μέσω των προσωπικών του εξομολογήσεων, να δούμε όλη την κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική εξέλιξη της Αγγλίας, ξεκινώντας την εποχή του Μεσοπολέμου και φτάνοντας μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και το πως ο ίδιος βίωσε όλες αυτές τις αλλαγές, πως τις αντιλήφθηκε, μα και κατά πόσο τον επηρέασαν και διαμόρφωσαν αυτό που ο ίδιος είναι σήμερα. Και μπορεί ο Στίβενς να μην είναι ένας χαρακτήρας με τον οποίο μπορούμε να ταυτιστούμε, καθώς είναι εξαιρετικά αποστειρωμένος, σοβαρός, επιτηδευμένος, ψυχρός και απόμακρος, ωστόσο, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πόσο καλή δουλειά έχει κάνει ο Ishiguro συνθέτοντας, όχι μόνο το ψυχογράφημά του, αλλά ολόκληρο το προφίλ του, που υπακούει πλήρως στους κανόνες της εποχής, της θέσης που αυτός που υπηρετεί, ακολουθώντας πολύ συγκεκριμένους κώδικες που αν και φαντάζουν ξένοι στα μάτια μας, είναι πέρα για πέρα αληθινοί και ρεαλιστικοί. Ο Στίβενς είναι ο χαρακτήρας εκείνος που με μια πρώτη ματιά φαντάζει άδειος συναισθημάτων, ανίκανος να αισθανθεί το οτιδήποτε ή να βιώσει κάτι δυνατό, κάτι, όμως, που οφείλεται, και δικαιολογείται απόλυτα, λόγω της ταυτότητάς του. Η ιδιότητά του ως μπάτλερ συνάδει με το γεγονός πως έχει παραγκωνίσει κάθε προσωπική του ανάγκη, αφού κανένα θέλω του δεν μπορεί να είναι πιο ισχυρό από εκείνα των ανθρώπων που υπηρετεί με πίστη και αφοσίωση. Όμως, στη δύση της ζωής του, κι ερχόμενος αντιμέτωπος με την ηρεμία της μοναξιάς του, που του προσφέρει το ταξίδι του αυτό, δεν μπορεί παρά να έρθει αντιμέτωπος με ερωτήματα που τον προβληματίζουν και τον κάνουν ν' αναρωτιέται αν πράγματι έκανε όλα αυτά που έπρεπε, όπως θα έπρεπε. Και κάπου εκεί, όλες αυτές οι σκέψεις και οι προβληματισμοί, είναι που ραγίζουν το αυστηρό και αποστεωμένο περίβλημα που τον χαρακτηρίζει, με τον ίδιο να σπάει κάτω από το βάρος της σταδιακής συνειδητοποίησης των συναισθημάτων του, αλλά και της εσωτερικής πάλης του σε ό,τι έχει να κάνει με την κόντρα ανάμεσα στην ηθική και στο καθήκον, που αν και τόσα χρόνια τα είχε άρρηκτα συνδεδεμένα στη συνείδησή του, φτάνει να καταλάβει πως δεν είναι έτσι.
"Τα απομεινάρια μιας μέρας", λοιπόν, είναι ένα βιβλίο βαθιά νοσταλγικό και ανθρώπινο, μια προσωπική ενδοσκόπηση ενός χαρακτήρα που αρνήθηκε ν' αλλάξει στην πορεία της ζωής του, παρά που όλα γύρω του άλλαζαν, και που στη δύση αυτής καλείται να καταλάβει, πραγματικά και ουσιαστικά, τον ίδιο του τον εαυτό, μα και την αληθινή ταυτότητα της κοινωνίας, όχι αυτής που γνώρισε, αλλά αυτής που αποτελεί μέλος στο σήμερα.



---------
8η συνάντηση:  
Τετάρτη 10 Απριλίου  2019
Βιβλίο: Περιπολών περί πολλών τυρβάζω  
του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, εκδόσεις Πατάκη

Την Τετάρτη 10/04/2019 πραγματοποιήθηκε η 8η συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης στην οποία συζητήθηκε το βιβλίο με τίτλο «Περίπολών περί πολλών τυρβάζω» του Γιώργου Σκαμπαρδώνη. 
Λίγα λόγια για το βιβλίο το οποίο συζητήθηκε,
Τους ήρωες του ο Σκαμπαρδώνης τους αναζητεί στο χώρο των λαϊκών ανθρώπων και εκεί τους βρίσκει. Στο δρόμο, στις στάσεις των λεωφορείων, στα συνεργεία αυτοκινήτων στα καφενεία. Tα διηγήματα του θυμίζουν συχνά, τις ανεκδοτολογικές ιστορίες που αφηγούνται στις παρέες τους οι θαμώνες, όταν χαλαρώνουν από τη δουλειά και η γλώσσα αρχίζει να λύνεται. Την ίδια στιγμή η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο διαφυλάσσει τον συγγραφέα από την αφ’ υψηλού ή …φολκλορική αντιμετώπιση  των απλών ανθρώπων, γεγονός που τιμά τον ίδιο και το έργο του. Με αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, τα διηγήματα του Σκαμπαρδώνη με λόγο άμεσο καθημερινό σχεδόν προφορικό, ξεκινούν με αφετηρία την πραγματικότητα και στην πορεία την απογειώνουν. Οι ήρωες του είναι φαινομενικά άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που ζουν φαινομενικά μια συνηθισμένη ζωή, αλλά χαρακτηρίζονται από μικρές σχεδόν αδιόρατες εμμονές που τους κάνουν ιδιαίτερους, συμπαθητικούς και χαριτωμένους. Πρόκειται για εκείνες τις εμμονές που μας κάνουν όλους, πιο ενδιαφέροντες  και αντιστέκονται στα καλοσιδερωμένα, ασφυκτικά και πληκτικά στερεότυπα του καθωσπρεπισμού και της ομοιομορφίας. Χάρη στις εμμονές, στις ιδιαιτερότητες, στις εκκεντρικότητες  και στις μικρές παρεκκλίσεις,  γινόμαστε πιο ανθρώπινοι. Ιστορίες που αιφνιδιάζουν και συναρπάζουν ενώ κινούνται σε έναν χώρο που βρίσκεται μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας, μεταξύ του ρεαλισμού και του υπερρεαλισμού, μεταξύ του συνηθισμένου και του ασυνήθιστου, μεταξύ του πιθανού και του απίθανου. Εντυπωσιάζει ο ιδιαίτερος τρόπος γραφής και η χρήση της γλώσσας. Η γραφή του είναι συνυφασμένη με την πόλη της Θεσσαλονίκης, τη γενέτειρά του. Υπογραμμίζει τη σημασία της μνήμης, η οποία μπορεί να διευρύνει το «βάθος πεδίου» στην όραση του συγγραφέα για τον κόσμο.


 
---------
7η συνάντηση:  
Τετάρτη 13 Μαρτίου  2019
Βιβλίο: Σερενάτα του Ζουλφί Λιβανελί σε μετάφραση του Θάνου Ζαράγκαλη, εκδόσεις Πατάκη.

Πραγματοποιήθηκε η 7η συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης, στην οποία συζητήθηκε το βιβλίο με τίτλο «Σερενάτα» του Ζουλφί Λιβανελί.
Τη συνάντηση πλαισίωσαν μουσικά κομμάτια του συνθέτη Ζουλφί Λιβανελί.

Λίγα λόγια για το βιβλίο συνοψίζοντας τις εντυπώσεις που εκφράστηκαν…
Ο υπερ-ογδοντάχρονος Μαξ Βάγκνερ, αμερικανός καθηγητής γερμανικής καταγωγής, έρχεται το 2001 στην Κωνσταντινούπολη προσκεκλημένος του Πανεπιστημίου και τον υποδέχεται η επί των δημοσίων σχέσεων του ιδρύματος Μάγια Ντουράν. Ο καθηγητής κερδίζει το ενδιαφέρον της κατά πολύ νεότερης ξενίστριάς του, ειδικά όταν αρχίζουν να μπαίνουν στο παιχνίδι μυστικές υπηρεσίες, ντόπιες και ξένες, που τον παρακολουθούν από κοντά. Όταν μάλιστα πηγαίνει σε μια παραλία του Εύξεινου Πόντου να αφήσει στεφάνι στη Νάντια και να παίξει βιολί μέσα στο καταχείμωνο, η περιέργεια της αφηγήτριας αυξάνεται και ψάχνοντας ανακαλύπτει ότι αυτός έφυγε από τη Γερμανία το 1939 και έφτασε στην Ισταμπούλ, όπως και πολλοί άλλοι Γερμανοί και Εβραίοι καθηγητές, για να γλιτώσει από το ασφυκτικό περιβάλλον του ναζισμού.
Ο Λιβανελί φέρνει στο προσκήνιο πτυχές της Ιστορίας, όχι μόνο του μεσοπολέμου και της γερμανικής μανίας εναντίον των Εβραίων, αλλά και της ουδέτερης στάσης της Τουρκίας (υπόγεια φιλογερμανικής), που έχτισε το πανεπιστημιακό της σύστημα σε γερμανικές βάσεις. Αλλά και η Μάγια ανακαλύπτει το δικό της παρελθόν, καθώς η μία της γιαγιά ήταν Αρμένισσα και δεινοπάθησε από τις διώξεις των Τούρκων, ενώ η άλλη ήταν Τουρκάλα της Κριμαίας και σώθηκε την τελευταία στιγμή από τον θάνατο. Κάπου μάλιστα ακούγονται και οι διώξεις των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων το ’55. Το τουρκικό έθνος, λέει ο Λιβανελί, είναι ένα αμάλγαμα πολλών εθνοτήτων, θρησκειών, πολιτισμών, που κατασκευάστηκε από τον Κεμάλ, αφήνοντας πίσω το κουφάρι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Κι ενώ η ανάγνωση κυλάει με φυσιολογικούς ρυθμούς, το βιβλίο του Λιβανελί δυστυχώς απογοητεύει επειδή αφηγηματικά πάσχει από απλοϊκότητα και αφέλεια. Κι αυτό γιατί, παρ' όλο που ο συγγραφέας προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ένα-δυο δομικά τεχνάσματα, όπως ότι το κείμενο γράφεται από τη Μάγια ενώ πετάει για την Αμερική ή τον εγκιβωτισμό της ιστορίας του Μαξ και της Νάντια, όπως καταγράφηκε στο μαγνητόφωνο της Μάγια, παρατηρούνται πολλά προβλήματα. 
Το πιο σημαντικό είναι ότι η αφήγηση γίνεται τόσο επίπεδη, τόσο φλύαρη, τόσο σχοινοτενής, σαν να πρέπει η αφηγήτρια να εξηγήσει τα πάντα. Αυτό κάνει την εξιστόρηση των γεγονότων και των σκέψεων να τραβάει, να πλατειάζει, να χάνει την αφαιρετική της πυκνότητα, με αποτέλεσμα να κάνει τον αναγνώστη να πλήττει και κυρίως να εξασθενεί τη δύναμη της, να αποδυναμώνει τις κορυφώσεις και να απλουστεύει επικίνδυνα τα σημεία που θα έπρεπε να λείπουν ή να είναι πιο περιεκτικά. Ακόμη ο χαρακτήρας της Μάγια είναι αδύναμος και μη ρεαλιστικός για τα δεδομένα της Τουρκίας ακόμη και στη σημερινή εποχή. Πρόκειται για ένα βιβλίο πολιτικό κατά βάση.
Το καλύτερο κομμάτι του μυθιστορήματος είναι η αφήγηση του Μαξ Βάγκνερ, που εξιστορεί τις μάταιες προσπάθειες να σώσει την εβραία σύζυγό του. Το κεφάλαιο αυτό βρίθει συγκίνησης και τραγικότητας, καθώς δραματοποιεί το πραγματικό γεγονός που συνέβη το 1941. Το πλοίο Struma ανέλαβε να μεταφέρει έναντι αδράς αμοιβής εκατοντάδες Εβραίους από τη Ρουμανία στην Παλαιστίνη. Κι όταν το σαπιοκάραβο έφτασε στον Βόσπορο, χαλασμένο και γεμάτο άρρωστους και πεινασμένους ανθρώπους, δεν έγινε δεκτό ούτε από την Τουρκία, για να τα έχει καλά με τους Γερμανούς, ούτε από τη Βρετανία, που έλεγχε την Παλαιστίνη, για να μη χαλάσει τις σχέσεις της με τους Άραβες. Έτσι, έμεινε ακυβέρνητο στα ανοικτά της Σιλέ και εντέλει τορπιλίστηκε από σοβιετικό υποβρύχιο. Ο καθηγητής Βάγκνερ έβλεπε τόσο κοντά τη σωτηρία της γυναίκας του, Νάντια, αλλά τελικά βυθίστηκε σε βαθύ πένθος με την απώλειά της και έφυγε από την Τουρκία ως ανεπιθύμητο πρόσωπο για την Αμερική. 
 
---------
6η συνάντηση:  
Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου  2019
Βιβλίο: Αστερισμός ζωτικών φαινομένων
 του Anthony Marra σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, εκδόσεις Ίκαρος

Πραγματοποιήθηκε η 6η συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης στην οποία συζητήθηκε το βιβλίο με τίτλο : «Αστερισμός ζωτικών φαινομένων» του Anthony Marra.
Παραθέτουμε λίγα λόγια συνοψίζοντας τα όσα ακούστηκαν.

Ύπουλο βιβλίο ο «Αστερισμός ζωτικών φαινομένων» του Anthony Marra, ξεκινά με ένα θέμα βίαιο, τον πόλεμο- έναν πόλεμο τόσο άγριο σαν αυτό της Τσετσενίας-  και χτίζει αργά τους ήρωες του πάνω στον πόνο, σε βάζει να θεωρήσεις δεδομένο τον πόνο, όπως σε κάθε πόλεμο και δη αδελφοκτόνο, κι έπειτα εκεί προς το τέλος βρίσκεσαι να κλαις πάνω από τις σελίδες χωρίς καν να το καταλάβεις. 
 
Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι βαθείς, ανθρώπινοι, δουλεμένοι γερά. Η ιστορία ξεκινά σε ένα χωριό της Τσετσενίας, όπου δεν υπάρχει ηλεκτρικό, δεν υπάρχει νερό, όλοι πεινάνε, μετά από δυο πολέμους που άφησαν την χώρα σμπαράλια κι ακόμα βράζουν. Η μικρή Χαβάα βλέπει το σπίτι της να καίγεται και τον πατέρα της τον παίρνουν οι στρατιωτικοί. Ο γείτονας τους ο Άχμεντ, καταλαβαίνει πως οι στρατιώτες ψάχνουν και το κοριτσάκι, κι αποφασίζει να το προστατέψει. Το πηγαίνει με τα πόδια στη μεγάλη πόλη, όπου έχει ακούσει για μια φημισμένη χειρούργο, τη Σόνια Ραμπίνα που κρατά ολομόναχη το νοσοκομείο που απαιτεί 500 άτομα προσωπικό. Θα πέσει στα πόδια της γιατρού που μοιάζει μια άκαρδη σκύλα, αν και στην πραγματικότητα πενθεί για την αγνοούμενη αδελφή της, για την οποία άφησε την ευκολία του Λονδίνου και βρέθηκε στα χαλάσματα της Τσετσενίας, θα της υποσχεθεί πως θα δουλέψει κι αυτός στο νοσοκομείο- κι ας είναι καλύτερος ζωγράφος απ’ ότι υπήρξε ποτέ γιατρός- και τελικά  θα κερδίσει μια θέση για το κοριτσάκι. 
 
Οι ζωές των ηρώων-του Άχμεντ, του πατέρας της Χαβάας, Ντόκα, του προδότη κολλητού τους Ραμζάν και του πατέρα του Χασάν, αλλά και της  γιατρού Σόνιας και της αδελφής της Νατάσσας- δίνουν μια ανάγλυφη αίσθηση του αποτρόπαιου του πράγματος ∙ ζουν καταστάσεις εντελώς απάνθρωπες, προσαρμόζονται στις κάθε φορά νέες συνθήκες, μεγαλώνουν, ωριμάζουν, αποκαλύπτονται. Αλλά κυρίως πονούν. Σε μια τέτοια κατάσταση που μετατρέπει τους ανθρώπους σε υπάνθρωπους, που οδηγεί στην πιο ακραία απελπισία, το να πενθήσεις για αυτό που ήταν η ζωή σου και τελικά σε τί κατέληξε, είναι αναπότρεπτο.
Δορυφορικά γύρω από τους ήρωες αυτούς κινούνται οι υπόλοιποι χαρακτήρες, φέροντας ο καθένας το δικό του συμβολισμό στην ιστορία του Μάρα. Η αδελφή της γιατρού και η σχέση της με τα κυκλώματα πορνείας, ο Χασάν, ένας ιστορικός που θα καταστρέψει ο ίδιος το έργο του για την Ιστορία του τόπου, ο γιος του που γίνεται άνθρωπος των Ρώσων για να μπορέσει να επιβιώσει μέσα στον ορυμαγδό των βασανιστηρίων και του πολέμου. Ήρωες όλοι τους βουτηγμένοι στην αγριότητα του πολέμου, στη δίνη των ιστορικών συγκυριών που καταστρέφει τον τόπο. Άνθρωποι που παλινωδούν ανάμεσα στην επιβίωση και το θάνατο, το ζοφερό σκοτάδι και το φως, άνθρωποι που το ξεσκισμένο σώμα τους αγωνίζεται να κρατηθεί στη ζωή, που η θηριωδία του πολέμου έχει κομματιάσει τις σάρκες της ψυχής τους. 
Οι πολεμικές συγκρούσεις για το πετρέλαιο και τον πλούτο της χώρας μαίνονται, οι βομβαρδισμοί και οι εμπρησμοί των περιοχών είναι ανελέητοι,  τα βασανιστήρια, οι εκτελέσεις, οι απαγωγές είναι καθημερινή πρακτική, ενώ βρίθουν οι παράνομες συναλλαγές των μαφιόζων, το εμπόριο της σάρκας και η πορνεία, οι ομαδικοί τάφοι, ο φόβος και ο θάνατος. 

---------------- 
5η συνάντηση:  Τετάρτη 16 Ιανουαρίου  2019
Βιβλίο: Ούτε το όνομά μου : Γενοκτονία και επιβίωση : Μια αληθινή ιστορία του Πόντου της Thea Halo σε μετάφραση Μαρίνας Φράγκου, εκδόσεις Γκοβόστη

Την Τετάρτη, 16/01/2019, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης. Το βιβλίο το οποίο συζητήθηκε φέρει τον τίτλο Ούτε το όνομά μου, της συγγραφέως Thea Halo.
Με την αφήγηση του έπους της επιβίωσης και του τελικού θριάμβου της μητέρας της στην Αμερική, η Thea Halo έγραψε ένα σημαντικό βιβλίο για ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό κεφάλαιο της Ιστορίας : την γενοκτονία των Ποντιακού Ελληνισμού από την τουρκική κυβέρνηση στα χρόνια που ακολούθησαν τον Α’ παγκόσμιο Πόλεμο. Τα βαθιά συγκινητικό πορτρέτο της μητέρας της αγγίζει πολλά ηθικά ζητήματα που μας αφορούν όλους.
Γραμμένη από την κόρη της, την Thea, η βασανιστική αφήγηση της Σάνο για τον αφανισμό της οικογένειας και του κόσμου της ξεδιπλώνεται με τόσο ζωντανές λεπτομέρειες που κάθε σελίδα σκίζει το μυαλό και την καρδιά. Το βιβλίο Ούτε το όνομά μου είναι έργο μεγάλης έντασης, αυταπόδεικτα ισχυρό και αληθινό.
Η Τουρκία αποσιωπά συνειδητά τις σφαγές σχεδόν 3.000.000 ανθρώπων που ανήκαν στις χριστιανικές μειονότητες των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, καθώς και τους μαζικούς εκτοπισμούς εκατομμυρίων άλλων. Το βιβλίο αυτό είναι μια σπάνια προσωπική μαρτυρία των τρομερών συμβάντων εκείνης της γενοκτονίας. Η αφήγηση αποτελεί μια αυθεντική κατάθεση ψυχής, γραμμένη αριστουργηματικά, ενώ η πλοκή εξελίσσεται μέσα από τις προσωπικές αναμνήσεις και τις αγωνίες ενός δράματος.
 
Η συζήτηση κινήθηκε σε έντονα συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα, καθώς το θέμα του βιβλίου «άγγιξε» την πλειονότητα των μελών της Λέσχης. Δύο μάλιστα εκ των μελών μας (κ. Καράμπελα και κ. Φρέντζου) έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή του Πόντου και είχαν την ευκαιρία να εμπλουτίσουν το θέμα μέσα και από προσωπικές αφηγήσεις και εμπειρίες.
Αναλύθηκε σε βάθος ο τρόπος διαχείρισης σχέσης μιας γυναίκας με σύζυγο 35 χρόνια μεγαλύτερο, αλλά και η τρυφερότητα της μητέρας προς τα παιδιά της. Αξιοσημείωτη η  περιγραφή της μητέρας της.

----------------

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ & ΒΙΒΛΙΑ :ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2018-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2018
 
 
Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2018, 6.30μμ
 
Γκιακ  του Δημοσθένη Παπαμάρκου, εκδόσεις Αντίποδες
 
Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2018, 6.30μμ
 
Ο Έλληνας γιατρός της Καρολίνας Μέρμηγκα, εκδόσεις Μελάνι
 
Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2018, 6.30μμ
 

Έθιμα ταφής της Hannah Kent σε μετάφραση Μαρίας Αγγελίδου, εκδόσεις Ίκαρος
 
Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018, 6.30μμ
 
Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου της Μιριέλ Μπαρμπερί σε μετάφραση Ρίτας Κολαΐτη, εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες
 
--------------------------
4η συνάντηση:  Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου  2018
Βιβλίο: Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου της Μιριέλ Μπαρμπερί σε μετάφραση Ρίτας Κολαΐτη,


Το ξεδίπλωμα του εσωτερικού κόσμου δύο ανθρώπων της εποχής μας που με αριστοτεχνικό τρόπο περιέγραψε η συγγραφέας  μου προκάλεσε συγκίνηση και προβληματισμό. Ξεχώρισα κάποιες σκέψεις , παρόλο  που με άλλες διαφωνώ και με άλλες συμφωνώ, για να τις διαβάζω ξανά και ξανά.
Με την ευκαιρία, θα ήθελα να αφιερώσω την καταγραφή των κειμένων που ξεχώρισα από το βιβλίο στη κυρία Αλεξάνδρα Στασινοπούλου για τη γλυκύτητα και την πάντα γενναιόδωρη προσφορά της
Η  αναγνώστρια της ΛΕΣΧΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥ  ΚΟΙΝΩΦΕΛΟΥΣ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛ Ν.ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΒΙΟΧΑΛΚΟ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ [ΛΙΛΑ] ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ



ΒΙΒΛΙΟ: Η ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ ΔΩΔΕΚΑΜΙΣΙ  ΧΡΟΝΩΝ

 
Κυνηγώντας τ’ άστρα καταλήγουμε πάντα μέσα στη γυάλα σαν τα χρυσόψαρα.
Το κακό είναι ότι τα παιδιά πιστεύουν στα λόγια των μεγάλων και πως, όταν ενηλικιωθούν  εκδικούνται τους εαυτούς τους , εξαπατώντας τα δικά τους παιδιά.
Πιστεύω ότι η οξυδέρκεια κάνει την επιτυχία πολύ πικρή, ενώ η μετριότητα πάντοτε ελπίζει σε κάποιο πράγμα.  
Όταν παίρνεις μια απόφαση  που έχει ελάχιστες πιθανότητες να γίνει κατανοητή δεν πρέπει να αφήνεις τίποτα στην τύχη.
Χωρίς διαμέρισμα και δίχως κόρη  ίσως σκεφτούν όλους τους νεκρούς Αφρικανούς
Χάκα  συμπαγείς στιγμές κατά τις οποίες ένας παίκτης γινόταν η ίδια του η κίνηση, χωρίς να χρειάζεται να κατακερματίζεται κατευθυνόμενος προς κάπου. Ένας παίκτης που έβρισκε τις ρίζες του και γινόταν μια μικρή , γερή άγκυρα , η οποία έδινε δύναμη στην ομάδα.
Θα ήταν καλύτερα , αν μοιραζόμασταν μαζί της (τη μητέρα μας) την ανασφάλειά μας, αν εισερχόμασταν όλοι μαζί στα άδυτα του εαυτού μας για ν’ αναλογιστούμε  πως τα φρέσκα φασολάκια και η βιταμίνη C , ακόμη κι αν θρέφουν το ζώο , δε σώζουν τη ζωή και δε συντηρούν την ψυχή. 
Ο στρατιώτης χρειάζεται την τάξη και τη την καθαριότητα για ν’  αντέξει την αταξία της μάχης, τη βρομιά του πολέμου και όλα τα ανθρώπινα απομεινάρια , που αφήνει πίσω του.
Όλα αυτά που συμβαίνουν , όσα μας διαφεύγουν για το τίποτα και που χάνονται στην αιωνιότητα… Όλα αυτά τα λόγια τα οποία θα έπρεπε να είχαμε πει, αυτές οι χειρονομίες που θα έπρεπε να είχαμε κάνει, αυτοί οι αστραφτεροί καιροί που εμφανίστηκαν μια μέρα, που δεν καταφέραμε να τους πιάσουμε και οι οποίοι βυθίστηκαν για πάντα στη λήθη…
 Όταν σκέφτομαι το γκο… Ένα παιχνίδι που σκοπός του είναι να δημιουργήσει ζωτικό χώρο , είναι σίγουρα καλό. Μπορεί να υπάρχουν φάσεις μάχης , αλλά εξυπηρετούν απλώς το σκοπό , τη ζωή στον χώρο του παίκτη. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του γκο είναι ότι έχει αποδειχτεί πως , για να κερδίσεις , πρέπει να επιβιώσεις , αλλά και ν’ αφήσεις τον άλλον να επιβιώσει . Ο υπερβολικά άπληστος χάνει.
Να σκεφτόμαστε πως ακριβώς το τώρα έχει σημασία , χτίζουμε , τώρα , κάτι, με οποιοδήποτε τίμημα , με όλες μας τις δυνάμεις. Να έχουμε πάντα στο μυαλό μας τον οίκο ευγηρίας για να ξεπερνάμε τον εαυτό μας κάθε μέρα  , να τον κάνουμε άφθαρτο. Να σκαρφαλώνουμε βήμα - βήμα  το δικό μας Έβερεστ και να το κάνουμε με τέτοιο τρόπο ώστε κάθε βήμα μας να είναι μια μικρή αιωνιότητα. Ακριβώς αυτό  χρησιμεύει το μέλλον να χτίζουμε το παρόν με σχέδια αληθινά ,σχέδια ζωντανών ανθρώπων.
Η κυρία Μισέλ έχει την κομψότητα του σκαντζόχοιρου ,απέξω είναι γεμάτη αγκάθια αληθινό φρούριο , αλλά έχω την αίσθηση ότι από μέσα είναι τόσο απλώς ραφινάτη όσο και ο σκαντζόχοιρος, που είναι ένα ζωάκι δήθεν νωθρό ,σκληρά μοναχικό και εξαιρετικά κομψό
Δε βλέπουμε ποτέ πέρα από τις βεβαιότητές μας και, το σοβαρότερο , έχουμε παραιτηθεί από την ιδέα της συνάντησης , συναντάμε μόνο τον εαυτό μας χωρίς να τον αναγνωρίζουμε μέσα σ’ αυτούς τους αμετακίνητους καθρέφτες.
Η γραμματική είναι σκοπός και όχι απλώς μέσο : είναι μια πρόσβαση στη δομή και την ομορφιά της γλώσσας.
Νιώθω πάντα μια απρόσμενη χαρά ,όταν μου μιλάνε για δέντρα, για οποιοδήποτε δέντρο τη φλαμουριά στην αυλή αγροκτήματος , τη βελανιδιά πίσω από τον παλιό αχυρώνα , τις μεγάλες φτελιές που τώρα πια δεν υπάρχουν , τα λυγισμένα από τον αγέρα πεύκα στις ανεμοδαρμένες παραλίες κτλ. Υπάρχει τόση ανθρωπιά μέσα σε τούτη την αγάπη των δέντρων , τέτοια νοσταλγία για τα πρώτα μας ξαφνιάσματα , τόση δύναμη για να νιώσεις την ασημαντότητά σου μες τη φύση… Ναι ,αυτό είναι η θύμηση των δέντρων , της μεγαλειώδους αδιαφορίας τους και της δικής μας αγάπης.
Αναρωτιέμαι τελικά μήπως η αληθινή κίνηση του κόσμου είναι το τραγούδι.
Αλλά αν στον κόσμο μας υπάρχει η δυνατότητα να γίνεις αυτό που δεν είσαι ακόμα… θα μπορέσω να τ ΄αδράξω και να κάνω τη ζωή  μου έναν κήπο αλλιώτικο από εκείνον των γονιών μου;
Ξέρω βέβαια πως ο κόσμος είναι άσχημος, μα δε θέλω να βλέπω την ασχήμια του.
Η διπλωματία αποτυγχάνει πάντα όταν υπάρχει ισορροπία δυνάμεων.
Αυτή η υπεροψία των ανθρώπων που πιστεύουν ότι μπορούν να βιάσουν τη φύση, να ξεφύγουν από το πεπρωμένο τους , το πεπρωμένο των ασήμαντων βιολογικών πραγμάτων… και η τύφλωση την οποία έχουν απέναντι στην ωμότητα ή στη βία των τρόπων που ζουν, ερωτεύονται , αναπαράγονται και πολεμούν τους ομοίους τους…
Τί μπορεί να σπρώξει ένα νέο να κάψει ένα αυτοκίνητο ;Τι περνάει από το νου του ;κι εγώ γιατιί  θέλω να κάψω το διαμέρισμα; Οι δημοσιογράφοι μιλούν  για την ανεργία και τη φτώχεια, εγώ μιλάω για τον εγωισμό και την υποκρισία της οικογένειάς μου.
Καις, λοιπόν αυτοκίνητα γιατί, όταν δεν έχεις κουλτούρα , δεν είσαι πια ένα πολιτισμένο ζώο ; είσαι ένα άγριο θηρίο .Και το άγριο θηρίο  καίει, σκοτώνει, λεηλατεί.
Ίσως είμαι το σύμπτωμα της οικογενειακής αντίφασης.
Ναι, εγώ, μια πιτσιρίκα δωδεκάμισι χρονών , είχα σήμερα το πρωί αυτή την ανήκουστη τύχη, ενώ πληρούνταν όλες οι προϋποθέσεις ; άδειο μυαλό, ήσυχο σπίτι,, όμορφα τριαντάφυλλα, πτώση ενός μπουμπουκιού. Διότι ωραίο είναι ό,τι αντιλαμβανόμαστε τη στιγμή που συμβαίνει .Είναι ο εφήμερος σχηματισμός των πραγμάτων, ενώ αντικρίζουμε συνάμα και την ομορφιά και το θάνατο.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου συνειδητοποίησα τη σημασία της λέξης ποτέ. Ε λοιπόν είναι τρομερή. Προφέρουμε αυτή τη λέξη εκατό φορές τη μέρα, αλλά δεν ξέρουμε τι θα πει, αν δε βρεθούμε αντιμέτωποι με το πραγματικό ποτέ πια.
Οι νότες της μουσικής έβαλαν μια παρένθεση στον χρόνο, μια αναστολή, ένα αλλού ακόμη κι εδώ, ένα πάντα μέσα στο ποτέ.

 
ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΕΝΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ

Όποιος σπέρνει επιθυμία σοδειάζει  καταπίεση.
Καθώς είμαι σπανίως αξιαγάπητη, αν και πάντα ευγενική , δε μ΄αγαπούν , μα εντούτοις με ανέχονται, επειδή ανταποκρίνομαι τέλεια σε ό,τι η κοινωνία πιστεύει ως υπόδειγμα θυρωρού πολυκατοικίας. Είμαι ένα από τα πολλαπλά γρανάζια , που θέτουν σε κίνηση τη μηχανή της μεγάλης οικουμενικής ψευδαίσθησης ,κατά την οποία η ζωή περιέχει ένα εύκολα ερμηνευόμενο νόημα,
Τί θα πει αριστοκράτισσα; Μια γυναίκα που δεν την αγγίζει η χυδαιότητα παρότι την περιβάλλει.
 Ορισμένοι είναι ανίκανοι να συλλάβουν μέσα στην ενατένισή τους την ουσία της ζωής και την εσώτερη ανάσα και σπαταλούν ολόκληρη την ύπαρξή τους, μιλώντας για τους ανθρώπους σαν να επρόκειτο για αυτόματα , και αναφερόμενοι στα πράγματα σαν μην είχαν καθόλου ψυχή.
 Για όποιον ,δε γνωρίζει την όρεξη, το πρώτο τσίμπημα της πείνας είναι βάσανο και φώτιση μαζί.
Η δοκιμασία του κορόμηλου εντυπωσιάζει με την αφοπλιστική της βεβαιότητα. Αντλεί τη δύναμή της από μια παγκόσμια διαπίστωση;  δαγκώνοντας το φρούτο , ο άνθρωπος καταλαβαίνει επιτέλους. Τί καταλαβαίνει; Τα πάντα. Καταλαβαίνει τη βραδεία ωρίμανση ενός ανθρώπινου είδους, αφοσιωμένου στην επιβίωση , το οποίο είδος φθάνει κατόπιν ένα ωραίο βράδυ στην ενόραση της απόλαυσης , στη ματαιότητα όλων των τεχνητών ορέξεων που μεταστρέφονται από την πρώτη προσδοκία στις αρετές των απλών και υπέροχων πραγμάτων , στο ανώφελο των λόγων, στη βραδεία και τρομακτική φθορά των κόσμων , από την οποία κανείς δεν ξεφεύγει και, παρ’ όλα αυτά , στην υπέροχη ηδονή των αισθήσεων, όταν συνωμοτούν για να διδάξουν τους ανθρώπους την απόλαυση και την τρομερή ομορφιά της Τέχνης.
Όταν σ’ ένα σπίτι μπαίνει η αρρώστια , δεν κυριεύει μόνο ένα σώμα, αλλά υφαίνει ανάμεσα στις καρδιές ένα σκούρο πέπλο , μέσα στο οποίο κρύβεται η ελπίδα.
Το άγγιγμα φίνων ασπρόρουχων δε δίνει στον άρρωστο την υγειά του.
Το τελετουργικό του τσαγιού , αυτή η ακριβής επανάληψη των ίδιων κινήσεων και της ίδιας γευσιγνωσίας ,εκείνη η πρόσβαση σε απλές αισθήσεις, αυθεντικές και εξευγενισμένες αυτή η δυνατότητα που προσφέρεται , σχεδόν ανέξοδα, στον καθένα να γίνει αριστοκράτης της γεύσης γιατί το τσάι είναι το ρόφημα των πλουσίων μ όπως και των φτωχών, το τελετουργικό του τσαγιού, λοιπόν, έχει το εξαιρετικό προτέρημα να τοποθετεί μέσα στον παραλογισμό της ζωής μας μια ακτίνα γαλήνιας αρμονίας.
Πού βρίσκεται η αλήθεια κατά βάθος; Και πού η χίμαιρα ; Στην εξουσία ή την Τέχνη;
Τηλεχειριστήριο;κοσμικό ροζάριο
Η καμέλια πάνω στα βρύα του ναού ,το βιολετί χρώμα των βουνών του Κιότο ένα φλιτζάνι από μπλε πορσελάνη, τούτη η εκκόλαψη της καθαρής ομορφιάς, στην καρδιά των εφήμερων παθών ,δεν είναι αυτά που όλοι προσδοκούμε; Και όσα εμείς οι άλλοι, οι πολιτισμοί της Δύσης , δεν μπορούμε ν’ αγγίξουμε;
Η  ενατένιση της αιωνιότητας μέσα στην ίδια την κίνηση της ζωής.
Τί σημαίνει εκπαιδεύω ;Σημαίνει να προτείνω ακαταπόνητα καμέλιες πάνω σε βρύα ως αντίδοτο στην παρώθηση του είδους ,γιατί αυτή δε σταματάει ι ποτέ και απειλεί συνεχώς  την εύθραυστη ισορροπία της επιβίωσης.
Η  γλώσσα ,αυτός ο πλούτος του ανθρώπου , και οι χρήσεις της , αυτή η επεξεργασία της κοινωνικής κοινοκτημοσύνης , είναι έργα ιερά.
Μ’ αρέσει να διαβάζω τις οδηγίες των φαρμάκων, για την ανάπαυλα που δημιουργεί αυτή η ακρίβεια του τεχνικού όρου, η οποία ακρίβεια δίνει την ψευδαίσθηση της αυστηρότητας, το ρίγος της απλότητας και δημιουργεί μια χωροχρονική διάσταση , από την οποία απουσιάζουν η προσπάθεια για το ωραίο, η δημιουργική οδύνη και η ατέρμονη και απέλπιδα προσδοκία για υπέροχους ορίζοντες.
Αν υπάρχει κάτι που απεχθάνονται οι φτωχοί , είναι οι άλλοι φτωχοί.
Πόσο εύκολα καταλήγουμε σε συμπεράσματα για την εξυπνάδα των ανθρώπων , κρίνοντας από την εμφάνιση και τη θέση…
Το ασυνείδητο είναι το λαμπρότερο γνώρισμα της δύναμης της συνειδητής βούλησής μας, το οποίο, όταν το συναίσθημά μας αντιτίθεται, χρησιμοποιεί όλες τις πονηριές για να πετύχει τους σκοπούς του.
Ίσως οι Ιάπωνες γνωρίζουν πως δοκιμάζεις μια απόλαυση απλώς επειδή ξέρεις πως είναι εφήμερη και μοναδική και, πέρα από τούτη τη γνώση , υφαίνουν  μ΄αυτό   τον ιστό της ζωής τους
Μην ξεχνάμε πως η επεξεργασία των ευγενέστερων ιδεών γίνεται με βάση το πιο αδρό κοινότοπο.
Η αισθητική δεν είναι τίποτε άλλο από τη μύηση στην αρμονία.
Δεν έχω παιδιά, δε βλέπω τηλεόραση και δεν πιστεύω στο Θεό όλα τούτα  τα μονοπάτια που παίρνουν οι άνθρωποι για να κάνουν τη ζωή τους πιο εύκολη Τα παιδιά μας βοηθούν ν΄ αποδεχτούμε το επώδυνο καθήκον της αυτογνωσίας και στη συνέχεια, τα εγγόνια μας το επιιτείνουν .Η τηλεόραση διασκεδάζει την εξουθενωτική μας ανάγκη να χτίζουμε όνειρα πάνω στην ασημαντότητα της επιπόλαιης ύπαρξής μας , παραπλανώντας το βλέμμα , απαλλάσσει το πνεύμα από το μεγάλο έργο της αντίληψης .Ο θεός, τέλος, καταλαγιάζει τους φόβους μας , φόβους που έχουν όλα τα θηλαστικά, και την ανυπόφορη προοπτική ότι, κάποια μέρα,  οι απολαύσεις μας θα έχουν τελειώσει.
Τα μεγάλα έργα είναι εικονικές μορφές που φθάνουν σ΄εμάς  με τη βεβαιότητα μιας άχρονης τελειότητας.
Η τέχνη είναι συγκίνηση χωρίς την επιθυμία.
Μέρα με τη μέρα, πηγαινοερχόμαστε στο μονοπάτι της ζωής μας ,όπως κάνουμε στο διάδρομο του σπιτιού μας.
Ξέρετε τι είναι η καλοκαιρινή βροχή; Κατ’ αρχήν, η καθαρή ομορφιά ,που ξεχειλίζει στον καλοκαιρινό ουρανό, τούτος ο φόβος που προκαλεί δέος και κυριεύει την καρδιά μας, τόσο ώστε σε κάνει να νοιώθεις τόσο ανάξιος στο επίκεντρο της μεγαλοπρέπειας, τόσο εύθραυστος, μα και τόσο περήφανος για το μεγαλείο των πραγμάτων, αποσβολωμένος ,παρασυρμένος, μαγεμένος από την απλοχεριά του κόσμου.
Μερικά παιδιά έχουν το σπάνιο χάρισμα να παγώνουν τους μεγάλους.Τίποτα στη συμπεριφορά τους δεν αντιστοιχεί στους κανόνες της ηλικίας τους. Είναι υπερβολικά αυστηρά, υπερβολικά ήρεμα και ταυτόχρονα τρομερά ακονισμένα.
Τίποτα δεν αγαπάει την αλήθεια όσο η απλότητα της αλήθειας.
Ας έχετε μόνο μία φίλη , αρκεί να τη διαλέξετε σωστά.
Μια καμέλια μπορεί ν’ αλλάξει τη μοίρα
Αρκεί να  έχεις νοιώσει έστω και μια φορά ότι δε βλέπεις μέσα στο άπλετο φως και πως βλέπεις μέσα στο απόλυτο σκοτάδι για να αναρωτηθείς τι είναι η όραση .


Από το βιβλίο του τσαγιού {ΟΚΑΚΟΥΡΑ ΚΑΚΟΥΖΟ}

Στο τρεμάμενο γκρίζο μιας ανοιξιάτικης αυγής ,όταν τα πουλιά σιγοκελαηδούν τις μυστικές τους συγχορδίες μες στα δέντρα, δεν έχετε νοιώσει πως μιλούν στα ταίρια τους για τα λουλούδια; Η εκτίμηση των λουλουδιών θα πρέπει να ήταν σύγχρονη με την ποίηση του έρωτα. Πού αλλού παρά σ΄ ένα ανθάκι, γλυκό μες στην ασυνειδησία του ,ευωδιαστό χάρη στη σιωπή του ,μπορούμε να φανταστούμε καλύτερα το ξεδίπλωμα μιας παρθενικής ψυχής; Ο πρωτόγονος άνθρωπος , με το να προσφέρει το πρώτο λουλουδένιο στεφάνι στην αγαπημένη του υψώθηκε πάνω από το θηρίο. Έγινε ανθρώπινος γιατί ξεπέρασε τις ωμές φυσικές του ανάγκες. Πέρασε στη σφαίρα της τέχνης γιατί διέκρινε τη χρησιμότητα του άχρηστου.
Στη χαρά και στη λύπη τα λουλούδια είναι πιστοί μας φίλοι. Τρώμε ,πίνουμε, τραγουδάμε ,χορεύουμε και ερωτοτροπούμε μαζί τους. Παντρευόμαστε και βαφτιζόμαστε με άνθη. Δεν τολμάμε να πεθάνουμε δίχως αυτά. Έχουμε λατρέψει με τον κρίνο πλάι μας. Έχουμε διαλογιστεί με το λωτό. Έχουμε πολεμήσει με το ρόδο και το χρυσάνθεμο .Πασχίζουμε ακόμα και να μιλήσουμε στη γλώσσα των λουλουδιών.  Πώς θα μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς αυτά; Τρομάζει κανείς στη σκέψη ενός κόσμου στερημένου από την παρουσία τους. Πόση παρηγοριά φέρνουν στο προσκέφαλο του αρρώστου, τι φως μακάριο στο σκοτάδι της κουρασμένης ψυχής μας! Η γαλήνια τρυφερότητά τους μας ξαναδίνει τη χαμένη  μας  εμπιστοσύνη στο σύμπαν, όπως το ζωηρό βλέμμα ενός όμορφου παιδιού ξαναζωντανεύει τις χαμένες μας ελπίδες. Και όταν κειτόμαστε πια μες στο χώμα , άνθη, πάλι φρουρούν μελαγχολικά το μνήμα μας.  


------------------------------------------------------------------
3η συνάντηση:  Τετάρτη 16 Μαΐου  2018
Βιβλίο: 
Ferrante, Elena. Η υπέροχη φίλη μου/ μετάφραση: Δήμητρα Δότση 

Με το πρώτο βιβλίο της Τετραλογίας της Νάπολης, "Η υπέροχη φίλη μου" συνεχίσαμε την ενασχόλησή μας με βιβλία που έχουν ως θέμα την παιδική και εφηβική ηλικία, το σχολείο και την εκπαίδευση γενικότερα, τη φιλία και τις οικογενειακές σχέσεις.

Η Έλενα Φεράντε, η αινιγματική συγγραφέας της οποίας η πραγματική ταυτότητα δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί, μας μεταφέρει στη Νάπολη της δεκαετίας του 50.
Αντικείμενό του βιβλίου:  η φιλία δύο κοριτσιών,  της Λίνας και της Λενούς, μια ιδιαίτερη σχέση γεμάτη εντάσεις αλλά και μοχλός για την προσωπική τους εξέλιξη. Οι δυσκολίες ανάπτυξής τους λόγω της φτώχειας και της έλλειψης παιδείας των οικογενειών τους, ο ρόλος του σχολείου, η βία της γειτονιάς τους, η ενδοοικογενειακή βία,  η μειονεκτική τους θέση λόγω του φύλου τους  αναλύονται στο βιβλίο με  μεθοδικό και δεξιοτεχνικό τρόπο.
Το βιβλίο συγκίνησε ιδιαίτερα. Έγιναν παραλληλισμοί  με την Ελλάδα της αντίστοιχης περιόδου αλλά και με τα βιώματα μελών της Λέσχης.
«Η υπέροχη Φίλη»  λειτούργησε ως καταλύτης για προσωπικές αφηγήσεις. Τα στοιχεία που ξεχωρίσαμε ήταν η μειονεκτική θέση του κοριτσιού και της γυναίκας  στην κοινωνία,  καθώς και η δύναμη της εκπαίδευσης να αλλάζει ζωές και να καταξιώνει κοινωνικά.
 
Αλεξάνδρα Παπάζογλου
--------------------------------------------------------------


Λέσχη Ανάγνωσης Τεγέας - Συντονίστρια: Αλεξάνδρα Παπάζογλου 

1η συνάντηση:  Τετάρτη 14 Μαρτίου 2018 
Βιβλίο: Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο της Άλκης Ζέη.


Είναι η πρώτη μας συνάντηση και είμαστε γύρω στα 25 άτομα. Καθόμαστε σε ένα κύκλο στη ζεστή και φωτεινή αίθουσα της Βιβλιοθήκης και ξεκινάμε το συναρπαστικό ταξίδι γνωριμίας με τη συγγραφέα, με το βιβλίο της και φυσικά με τον εαυτό μας. Γιατί σε τι άλλο καταλήγει πάντα η ανάγνωση ενός βιβλίου;
Έχει προηγηθεί μια ανοιχτή συνάντηση την Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου στην οποία ανακοινώθηκε η δημιουργία Λέσχης Ανάγνωσης.

Το βιβλίο της Άλκης Ζέη είναι η αυτοβιογραφία της, η ιστορία της και η ιστορία της οικογένειάς της. Τα πρώτα της χρόνια μέχρι την εποχή του γάμου της με το Γιώργο Σεβαστίκογλου.
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της διαβάζουμε:
«Μνήμη και πολλή αγάπη χρειάστηκε για να γράψω την ιστορία της ζωής μου. Στο μυθιστόρημα μπορείς να λες ό,τι φαντάζεσαι, να κινείς τους ήρωές σου όπως θέλεις, να τους βάζεις να λένε ό,τι σκέφτεσαι εσύ. Όταν όμως τα πρόσωπα είναι αληθινά, δεν γίνεται ούτε τοσοδά να λαθέψεις, μια και κανείς τους δεν μπορεί πια να σε επιβεβαιώσει ή να σε διαψεύσει. Ευτυχώς που υπάρχει η αδελφή μου και η μνήμη της είναι αλάνθαστη και η ζωή της μπλέκεται με τη δική μου. Μόλις διάβασε αυτά που έγραψα μου είπε: "Έτσι ζήσαμε, έτσι ήταν αυτοί που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε". "Τώρα" της λέω, "που ξαναθυμήθηκες την ιστορία μας θα 'θελες να είχαμε ζήσει μια άλλη ζωή;" "Με τίποτα" μου αποκρίθηκε αυθόρμητα. "Με τίποτα" συμπλήρωσα κι εγώ».
Το βιβλίο είχε θετική απήχηση – το απολαύσαμε θα έλεγα- και μας έδωσε την ευκαιρία για ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Θίγει πολλά θέματα: τη σχέση γονιών με τα παιδιά τους, τη φιλία, την αγάπη για μάθηση και πώς αυτό μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας, την σχέση αδελφών, την αφοσίωση σε ένα ιδανικό. Επίσης  την επίδραση που έχει κάποιο εξωτερικό πρόσωπο στη ζωή και στα μέλη μιας οικογένειας, στην περίπτωση της Ζέη η Διδώ Σωτηρίου, σύζυγος του αδελφού της μητέρας της.
Από τα παραδεισένια παιδικά χρόνια στη Σάμο όπου η Άλκη και η αδελφή της Λενούλα ζουν με τον φιλόλογο παππού και τις θείες, αδελφές της μητέρας τους, μεταφερόμαστε στην Αθήνα όπου τα κορίτσια γνωρίζουν ξανά τους γονείς που τους είχαν σχεδόν ξεχάσει. Στη ζωή τους η αυταρχικότητα του πατέρα αντισταθμίζεται από μια μητέρα που αφουγκράζεται πάντα τις κόρες της και τις υποστηρίζει στην αναζήτηση του εαυτού τους και στην υλοποίηση των ονείρων τους.
Σημαντικά  στοιχεία στην αφήγηση της ‘Αλκης Ζέη: η ξεχωριστή φιλία της με τη Ζωρζ Σαρρή,  το σχολείο και η επίδραση που έχει επάνω της μια προικισμένη με οξύνοια και αγάπη για τις μαθήτριές της εκπαιδευτικός και βέβαια η σχέση της και η σχέση της οικογένειας με τη Διδώ Σωτηρίου. Η εμφάνιση του Γιώργου Σεβαστίκογλου και η αγάπη που θα αναπτυχθεί ανάμεσα στους δύο νέους, θα καθορίσουν  τη μελλοντική ζωή της Άλκης Ζέη.
Παράλληλα με την προσωπική αφήγηση, στο βιβλίο παρελαύνει και η ταραγμένη ιστορία της Ελλάδας της εποχής και κάποια από τα  μεγαλύτερα ονόματα του πνευματικού μας κόσμου: Κουν, Γκάτσος, Ελύτης, Πλωρίτης, Αξελός, και πολλοί άλλοι που συναντώνται στο νεοσύστατο  εκδοτικό οίκο «Ίκαρο» και στου Λουμίδη. 
Το βιβλίο τελειώνει εκεί που ξεκινάει το άλλο βιβλίο της Άλκης Ζέη «Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα».

Θα θέλαμε να ακολουθήσουμε τη ζωή της Άλκης Ζέη και στην εξορία μέσω του μυθιστορήματος  της Έλενας Χουζούρη «Πατρίδα από Βαμβάκι», αλλά δυστυχώς το βιβλίο είναι εξαντλημένο.
‘Ετσι το επόμενο βιβλίο μας θα είναι «Το Ευχαριστημένο» της Μαρίνας Καραγάτση. Θα μας δώσει την ευκαιρία να γνωρίσουμε  μια άλλου τύπου οικογένεια και να παρακολουθήσουμε και τη θεατρική του απόδοση με σκηνοθέτη το γιο της συγγραφέως Δημήτρη Τάρλοου.


Αλεξάνδρα Παπάζογλου




 
 
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Διεύθυνση: Στάδιο Τεγέας, 22012 Αρκαδία


Πολιτιστική Διαχείριση:
κ. Τριαντάφυλλη Σωτηροπούλου

Τηλ: 2710 557111 / Fax: 2710 557158 /
Κιν:
6974 404524

Email: events@stassinopoulos-viohalcofoundation.gr


Βιβλιοθήκη:
κ. Βιβή Κατσίφα

Τηλ: 2710 557111 / Fax: 2710 557158 /
Κιν:
6974 404523

Email: library@stassinopoulos-viohalcofoundation.gr


Διαχείριση Κτιρίου:
κ. Κική Αγγελάκου

Τηλ: 2710 556835 / Fax: 2710 557158 /
Κιν:
6974 404525

Email: building@stassinopoulos-viohalcofoundation.gr


ΓΡΑΦΕΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Διεύθυνση: Μεσογείων 2-4, 11527 Αθήνα


Υπεύθυνη Επικοινωνίας & Πολιτιστικής Διαχείρισης:
κ. Βίκυ Κεφαλληνού

Τηλ: 210 6861486 / Fax: 210 6861427 /
Κιν:
6974 401486

Email: Stassinopoulos-ViohalcoFoundation@vionet.gr